Wiarołomni

Wiarołomni to dramat opisujący skomplikowane relacje pomiędzy trójką bohaterów uwikłanych w burzliwy związek. Prawda i kłamstwo, ludzkie słabości, silne emocje, nienasycony głód życia - to wszystko sprawia, że jest to opowieść o wymiarze uniwersalnym. Sam Bergman wyznaje, że Wiarołomni to „dramat namiętności", „prawie thriller", oparty w dodatku na motywach autobiograficznych.

Jeden z bohaterów - „reżyser Bergman" - pisze scenariusz o rozpadzie małżeństwa. Pracuje z aktorką, która jest jednocześnie tworem jego wyobraźni. Dzięki takiemu pomysłowi narracyjnemu historia nabiera głębszego znaczenia - wkraczamy w świat starszego mężczyzny, który rozlicza się ze swoją przeszłością. Bohaterka staje się medium, przez które ujawnia się cały dramat, cała historia.

Wiarołomni są refleksją na temat mrocznej strony ludzkiej duszy. Dramat jest „anatomią zdrady". Jej fenomen pokazany został w wielu aspektach: od spustoszenia w psychice dziecka „z rozbitego związku" po formalności prawne będące jej reperkusjami. Sytuacja została przedstawiona (w intencji) obiektywnie: tyle samo racji ma kobieta, co obaj mężczyźni. Wszyscy poza dzieckiem są winni, wydani na łaskę emocji, instynktu, sytuacji. Nieumiejętność „życia we dwoje" wydaje się u Bergmana konsekwencją nieumiejętności życia w ogóle. Egzystencja pozbawiona sacrum rodzi najpierw zwątpienie i tchórzostwo, potem skazuje na samotność budując poczucie obcości i alienacji.